ميان جمعم من ولي دلم تنهاست
لبم چوگل خندان دوديده ام درياست
لب ازبرون خندد دل ازدرون گريد
زبرق چشمانم نشان غم پيداست
توشاهدي اي غم
چگونه ميخندد گلي که پژمرده
دل من است ان گل که از جفامرده
زمن چه مي پرسي که ازچه مي نالم
هميشه مي گريد دلي که افسرده
توشاهدي اي غم